Perde Arkası: Sabrın ve Anın Ritmi

Lensimden dünyaya dair gözlemlerim. Durağan karelerdeki hareket ve ruh halleri.

Bazen düşünüyorum da, bir fotoğraf makinesiyle kurduğunuz o diyalog, hayatla kurduğunuz diyalogun sadece bir yansıması değil mi? Olay örgüsü, kareyi doldurmaya çalıştığınız o anlık kararın bütünüdür. Benim için bu, sadece bir meslek değil; bu, varoluşun ritmini yakalama çabası. Serbest fotoğrafçılık dediğimiz bu uğraş, hem en büyük tutkum hem de bazen beni derin bir melankolinin kollarına bırakan o ağır sorumluluk.

İzmir’in sisli sabahında, taş sokakların arasında bir bina cephesini incelerken bile, aslında benim kendi içimde çözmeye çalıştığım bu ince çizgiyi buluyorum: İş hayatı ve yaşam dengesi. Bu denge, modern dünyanın bize sunduğu o keskin hatlı, kusursuz bir kompozisyon gibi görünüyor. Her şey yerli yerine oturmuş, mükemmel kareye ulaşılmış izlenimi. Ama o en güzel kompozisyonlar bile, doğaları gereği bir parçalanmaya mahkûmdur.

Sabırla Beklemek Sanatı

Analog malzemeyle çalışmak, bu dengeyi fiziksel olarak vücut buluyor. Film sarılır, pozlanır ve ardından o kimyasal beklentiye bırakılır. O bekleyiş; film rulolarının bittiği o siyah kutu içindeki sürati, benim hayatımın en önemli metaforlarından biri. Hızlı kareler basmak, anlık tüketim kültürünün vaadi gibi geliyor. Ama eğer her şeyi hemen yakalamaya çalışırsan, hiçbir şeyi gerçekten göremezsin.

Bir sonraki kareyi düşünürken tamamen o anın içinde olmayı becerememek, benim için sürekli bir gerilim yaratıyor. Çalışmak, sadece teknik bilgiyi uygulamak değil; aynı zamanda sabrı da en yüksek frekansta tutmak demek. Bir mimari detayı üç farklı ışık altında, saatlerce izleyebilmek; bir konuya olan bu sabırlı takıntım belki de mesleki gereklilikten öte, ruhsal bir zorunluluk. Olayın gelişmesine izin vermek... Hiçbir şeyi aceleye getirmemek. Bu, en çok zorlandığım nokta oluyor sanırım; bir yandan mükemmeliyetin peşindeyken, diğer yandan da o kaçınılmaz "yeterlilik" anını yakalamak.

Kareyi Kapatmak, Yaşamı Açmak

Peki bu döngü nasıl kırılıyor? Peki o mükemmel kareyi çekildikten sonra, kamera çantasıyla beraber vücudumdaki tüm gerilimi nasıl bırakıyorum?

Bunun bir formülü yok gibi görünüyor. Sanki bu, vücudun hafızasına kazınmış bir ritüel meselesi.

• Filtreyi Çıkarmak: Objektifin camının arkasındaki o yoğunlaştırılmış bilgiyi, bilinçli olarak çözülmeye bırakmak.
• Farklı bir Gözle Bakmak: Aynı şehrin, aynı sokaklarının bile farklı bir ruh haliyle karşılanabileceğini kabul etmek. Sabahın o sert ışığından sonra, akşamüstünün yumuşak tonlarına teslim olmak.
• İşin Dışında Olmak: Bazen en iyi kareler, kasıtlı olarak hiçbir şey üretmeye çalışmadığın o yürüyüşlerde çıkıyor. Filtresiz, plansız.

Sanırım hayatın dengesi de böyle bir şey; ne tamamen o odaklanmış, karanlık oda gibi olmak ne de tüm kaosu kabul edip teslim olmaktır. Aradaki o ince, nefes alma boşluğu denen yerde yatıyor. Ve ben, bu kareleri dolduran o bilinçli sessizlikte kayboluyorum. O sessizliği yakalamak, en zor ve belki de en büyük başarımdır.