Anlık Kareler, Sonsuz Hikayeler

O Sabırsızlığın Yankısı: Aynadaki Yansıyan Genç Benime Bir Mektup

Sevgili Genç Ben, bu sayfayı bulduğunda muhtemelen o tozlu, nemli garajda, negatiflerin kimyasal kokusuyla karışmış bir sabırsızlıkla bekliyorsundur. Omuzlarında taşıdığın o bitmek bilmeyen "doğru kareyi yakalama" telaşıyla.

Şu an bu yazıyı yazarken, o genç ruhun aceleci, aceleyle her şeyi mükemmel kılmaya çalışan halini düşünüyorum. Hani her gördüğün şeyi hemen bir şeye dönüştürme baskısı vardı ya? O sürekli bir buluşma beklentisi... sanki hayatın kendisi, kusursuz bir kompozisyon gibi bir anda ortaya çıkacakmış gibi.

Bırak artık o beklentiyi.

Hatırlıyorum da, o ilk büyük sergiden sonraki o buruk tat. Her şeyin bir amacı olmalıydı, her rastlantının bir yazılı kuralı olmalıydı diye kendini zorluyordun. Oysa büyük anlatılar, aceleyle kurulan vitrin düzenlemeleri değildir. Onlar, pencereden dışarı bakarken yağmurun cama vuruş ritmi gibidir. Gelip geçendir, bazen de kendi halinde kendi ritmini bulur.

Beklentinin Ağırlığı

Bizim için o tesadüfler, sanki büyük bir mimari yapının kusursuz bir parçasıymış gibi görünürdü. Bir pencerenin açısının, gölgenin düşüş açısının, güneşin son vuruşunun her birinin bir sonraki kareye bağlanması gerekiyormuş gibi. Ve bu yük ağırdı. Sanki her kare, ulaşılması gereken bir hedef tahtasıymış gibiydi.

Ama en değerli olanlar, o hedef tahtası olmayan anlardır.

Bir keresinde, eski bir taş evin avlusundaydık. Hava ağırdı, gökyüzü griye çalan bir mavilikteydi. Ben, o mükemmel mimari kesitleri ararken, sen, en beklenmedik şeyi kaçırıyordun: o alakasız bir kırık kar tanesinin havada asılı kalışını. O kare, mükemmel bir anlatıya hizmet etmiyordu belki, ama varlığıyla bütün bir sessizliğin dokümanıydı. İşte o anlar, teknik bilgiyi duygusal bir yolculuğa dönüştüren sihirli filtrelerdir.

Sabrın Negatif İmajı

Sabır, bir sonraki mükemmel anı bekleme hali değildir. Sabır, şu andaki mükemmel olmayan anın da kendi başına bir potansiyel taşıdığını kabullenmektir.

O analog film dolaplarından birini açıp, pozlamanın tutmadığı, biraz grenli, biraz dağınık görünen o negatiflere baktığında, gördüğün şey sadece bir hata değildir. O, hikayenin henüz iskelet halindeki bölümüdür. O, aceleye gelmemiş, kendi dinginliğinde var olmuş bir duygu katmanıdır.

Yeşilimsi bir sıcaklığın, o eski kasvetli avludaki yalnızlığın kaydını tutan bir kareye bak. Orada ne bir "başlangıç" ne de bir "sonuç" vardır. Sadece varoluş vardır. Ve bu varoluş, her türlü anlatı kurma telaşından daha derin bir gerçeğe sahiptir.

Acele etme. Bırak tozlu o havada asılı kalsın her şey. O kareler, bizim gibi sabırlı olanların sessizce dinlediği, sesini bulana kadar bekleyen melodi notalarıdır. Ve o notaların birbirini bulması, zamana meydan okuyan en büyük maceramızdır.